جنجالی‌ترین خودروهای تاریخ فورد؛ از شکست‌های تاریخی تا طراحی‌های عجیب

جنجالی‌ترین خودروهای فورد، فهرستی بلندبالا از محصولات بحث‌برانگیز این خودروساز آمریکایی را شامل می‌شود که در طول بیش از یک قرن فعالیت، از جهات مختلفی باعث شگفتی یا اعتراض عمومی شده‌اند.

شرکت خودروسازی فورد (Ford Motor Company) با بیش از ۱۲۰ سال سابقه درخشان، بخش جدایی‌ناپذیری از صنعت حمل‌ونقل جهانی است. اما حتی غول‌های خودروسازی نیز گاهی با محصولات چالش‌برانگیز و بحث‌برانگیز روبرو می‌شوند. در این مطلب، به بررسی شکست‌های تاریخی فورد، طراحی‌های عجیب و مدل‌هایی می‌پردازیم که به دلایل گوناگون در تاریخ این شرکت جنجال‌ساز شده‌اند. این خودروها گواه این نکته‌اند که مسیر نوآوری و پیشرفت همیشه هموار نیست و گاهی با حواشی غیرمنتظره‌ای همراه است.

دهه‌های آغازین؛ از نوآوری تا ناهماهنگی (۱۹۰۸-۱۹۶۰)

فورد مدل تی (۱۹۰۸)

این خودرو که امروزه بسیار تحسین می‌شود، در زمان عرضه در سال ۱۹۰۸ به دلیل دیدگاه منفی عمومی به خودروها (پرسر و صدا، خطرناک) جنجال‌برانگیز بود. همچنین، هنری فورد به دلیل ۱۹ سال تولید مداوم و عقب‌ماندن از جنرال موتورز در بازار آمریکا مورد انتقاد قرار گرفت.

لینکلن زفیر (۱۹۳۶)

این خودرو با موتور V12 خود در سال ۱۹۳۶ چشمگیر بود، اما همین موتور به دلیل نقص طراحی (گازهای اگزوز آب خنک‌کننده را گرم می‌کردند) شهرت بدی در قابلیت اطمینان پیدا کرد.

فورد پارک‌لین (۱۹۵۵)

یک استیشن واگن دو در که به دلیل فروش بسیار پایین، فورد آن را تنها در مدل سال ۱۹۵۶ عرضه کرد. تلاش مشابه با مدل دل ریو (Del Rio) نیز فقط دو سال دوام آورد و سپس کنار گذاشته شد.

فورد تائونوس (۱۹۵۷)

نسل P2 این خودرو (۱۹۵۷-۱۹۶۰) به دلیل طراحی پر زرق و برق، کروم فراوان و باله‌های عقب، جنجال‌ساز شد و لقب باروک تائونوس (Barocktaunus) را گرفت که به سبک هنری پر تزیین قرن ۱۷ و ۱۸ اشاره داشت.

ادسل (۱۹۵۸)

این برند فورد که در سال ۱۹۵۸ معرفی شد و تنها دو سال بعد لغو گردید، به دلیل بازاریابی نامناسب، طراحی مشکوک و تغییر سلیقه مشتریان، به یک فاجعه بزرگ برای فورد تبدیل شد و خسارت‌های مالی و اعتباری زیادی به بار آورد.

فورد انگلیا (۱۹۵۹)

ویژگی بحث‌برانگیز این خودرو (به‌ویژه نسخه‌های سدان) پنجره عقب با زاویه معکوس آن بود که مورد پسند مشتریان قرار نگرفت. با این حال، علی‌رغم این طراحی غیرعادی، بیش از یک میلیون دستگاه از آن فروخته شد.

فورد تائونوس (۱۹۶۰)

طراحی نسل P3 این خودرو که نفوذ آمریکایی را حذف کرده بود، به دلیل شکل غیرعادی «وان حمام» (Badewanne) و چراغ‌های جلوی لوزی‌شکل، جنجالی شد و حتی صادرات آن به آمریکا به دلیل قوانین مربوط به چراغ‌ها، ممکن نبود.

دوره ناهنجاری‌های طراحی و موتور (۱۹۶۱-۱۹۷۳)

فورد کانسول کلاسیک (۱۹۶۱)

طراحی این مدل توسط فورد بریتانیا با الهام از سبک آمریکایی‌ها (جلوپنجره بزرگ، باله‌های عقب عظیم و پنجره عقب با زاویه معکوس) در بریتانیا پذیرفته نشد و تولید آن تنها دو سال و نیم ادامه یافت.

فورد کانسول کاپری (۱۹۶۱)

نسخه کوپه کانسول کلاسیک، با طراحی عجیب‌تر و تاکید بیشتر بر طول عقب خودرو، فروش بسیار پایین‌تری (کمتر از ۲۰,۰۰۰ دستگاه) نسبت به کانسول کلاسیک داشت.

فورد کورسیر وی 4 (۱۹۶۵)

زمانی جنجال‌برانگیز شد که موتور کنت (Kent) آن با موتور سنگین‌تر اسکس وی 4 (Essex V4) جایگزین گردید. اگرچه عملکرد بهبود یافت، اما مصرف سوخت، فرمان‌پذیری (به دلیل وزن اضافه در جلو) و صدای موتور بدتر شد و تقاضا کاهش یافت.

فورد تاندربرد (۱۹۶۷)

نسل پنجم این خودرو (۱۹۶۷) به دلیل ابعاد بزرگتر، حذف نسخه کانورتیبل و بازگشت به ساختار قدیمی شاسی‌مستقل، مورد استقبال مشتریان قرار نگرفت و فروش آن به‌شدت کاهش یافت.

فورد تورینو تالادگا (۱۹۶۹)

این مدل بیشتر به دلیل جنجال در مسابقات موتورسواری شناخته شد. فورد با تولید تعداد محدودی از نسخه جاده‌ای آن برای مسابقات نسکار (NASCAR)، رقبای خود را مجبور به تقلید کرد تا جایی که قوانین برای محدود کردن این «جنگجویان آیرودینامیک» تغییر یافت.

مرکوری سایکلون اسپویلر 2 (۱۹۶۹)

نسخه مشابه فورد تالادگا برای مسابقات، اما احتمالا برای جلوگیری از رقابت با برند اصلی فورد، نتایج آن به‌طور عمدی پایین‌تر نگه داشته شد، اگرچه پتانسیل رقابت بالایی داشت.

فورد پینتو (۱۹۷۱)

این خودرو به دلیل تمایل به آتش گرفتن با پاره شدن باک سوخت در تصادفات عقب، بسیار جنجال‌برانگیز شد و خسارت‌های مالی و اعتباری هنگفتی به فورد وارد آورد و به شدت به شهرت این شرکت لطمه زد.

فورد فالکون GTHO فاز 4 (۱۹۷۲)

این مدل به دلیل «وحشت از خودروهای سوپراسپرت» (supercar scare) که توسط یک مقاله روزنامه استرالیایی ایجاد شد، به شدت توسط سیاستمداران مورد انتقاد قرار گرفت و تولید آن متوقف شد. تنها تعداد بسیار کمی از آن ساخته شد و یکی از آن‌ها در سال ۲۰۲۱ به قیمت ۱٫۷۵ میلیون دلار فروخته شد.

فورد گرانادا (۱۹۷۲)

جنجال اصلی بر سر نام این خودرو بود؛ شرکت رسانه‌ای بریتانیایی «گرنادا گروپ» (Granada Group) از فورد به دلیل شباهت نام شکایت کرد، اما دادگاه به نفع فورد رای داد و این خودرو در اروپا به موفقیت بزرگی دست یافت.

فورد موستانگ (۱۹۷۳)

نسل دوم موستانگ (Mustang) که در سال ۱۹۷۴ عرضه شد، به دلیل عدم اسپرت‌بودن کافی مورد انتقاد شدید رسانه‌ها قرار گرفت، اما با این حال فروش بسیار موفقی داشت و طی پنج سال بیش از یک میلیون خریدار پیدا کرد.

چالش‌های ایمنی، طراحی و اقتصادی (۱۹۸۰-۱۹۹۰)

فورد اسکورت (۱۹۸۰)

معرفی این نسل جدید با سیستم دیفرانسیل جلو و موتور جدید CVH، هم هیجان‌انگیز و هم برای سنت‌گرایان نگران‌کننده بود. اگرچه در ابتدا به دلیل کیفیت سواری مورد انتقاد قرار گرفت، اما در نهایت به پرفروش‌ترین خودروی بریتانیا تبدیل شد.

فورد موستانگ (۱۹۸۰)

در بحبوحه بحران نفتی، فورد موتور V8 ویندزور (Windsor) این مدل را به ۴.۲ لیتر و ۱۲۰ اسب‌بخار کاهش داد که منجر به عملکرد ضعیف و بدترین دوران برای موستانگ‌های V8 شد.

فورد سیرا (۱۹۸۲)

زمانی که این خودرو در سال ۱۹۸۲ جایگزین کورتینا (Cortina) شد، مردم بریتانیا به دلیل نام و طراحی عجیب آن (شبیه قالب ژله) واکنش تندی نشان دادند، اما در نهایت به خودرویی موفق و آشنا تبدیل شد.

فورد برونکو 2 (۱۹۸۴)

این شاسی‌بلند جمع‌وجور به دلیل واژگونی‌های مکرر ناشی از ابعاد کوچک و مرکز ثقل بالا، شهرت بدی پیدا کرد و فورد میلیاردها دلار غرامت پرداخت. یک مدل بعدی از برونکو نیز در تعقیب و گریز معروف او.جی. سیمپسون استفاده شد.

فورد پروب (۱۹۸۸)

جنجال اصلی قبل از عرضه بود: این کوپه دیفرانسیل جلو قرار بود موستانگ (Mustang) جدید باشد، اما به دلیل عدم وجود V8 و ریشه‌های نیمه‌ژاپنی، به نام «پروب» روانه بازار شد.

دهه ۹۰ میلادی؛ انتقادها و اصلاحات (۱۹۹۰-۱۹۹۹)

فورد اسکورت ام کی 5 (۱۹۹۰)

اگرچه این نسل جدید موفق بود، اما مدل‌های اولیه به دلیل کیفیت سواری، هندلینگ، موتورهای ضعیف و ظاهرشان به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند و فورد مجبور به بازنگری سریع شد.

فورد اسکورپیو (۱۹۹۴)

این سدان بزرگ در سال ۱۹۹۴ به دلیل طراحی بسیار عجیب و بحث‌برانگیز خود، که مورد تمسخر و انتقاد شدید قرار گرفت، به یکی از جنجالی‌ترین خودروهای فورد تبدیل شد. فورد با یک فیس‌لیفت جزئی در سال ۱۹۹۷ تلاش کرد ظاهر آن را بهبود بخشد.

فورد اسپایر (۱۹۹۴)

این هاچ‌بک ارزان‌قیمت که با همکاری کیا (Kia) توسعه یافته بود، به دلیل عدم علاقه مشتریان در آمریکای شمالی پس از سه سال متوقف شد. این مدل نمونه‌ای از عدم هماهنگی میان عرضه و تقاضا بود.

فورد اکسپلورر (۱۹۹۵)

نسل دوم این شاسی‌بلند (۱۹۹۵) به دلیل حوادث مرگبار متعدد و مشکل با تایرهای فایرستون (Firestone) شهرت بدی پیدا کرد که منجر به نبرد حقوقی و حتی کناره‌گیری مدیرعامل فورد شد، اگرچه تحقیقات نشان داد که تفاوت قابل توجهی در احتمال تصادف با سایر شاسی‌بلندها وجود نداشت.

فورد فیستا (۱۹۹۶)

طراحی مجدد این مدل در سال ۱۹۹۶ با استقبال خوبی روبرو نشد و برخی آن را شبیه «ماهی» می‌دانستند. فورد با استفاده از سبک طراحی نیو اج (New Edge)، این نقص را در فیس‌لیفت بعدی برطرف کرد و ظاهر خودرو را بهبود بخشید.

فورد کا (۱۹۹۶)

جنجال بر سر تلفظ نام و طراحی نیو اج (New Edge) آن بود که در زمان معرفی در سال ۱۹۹۶، بسیار متفاوت و جسورانه به نظر می‌رسید، به خصوص برای کسانی که با مدل مفهومی مشابه Saetta آشنا نبودند.

فورد ریسینگ پوما (۱۹۹۹)

این مدل خاص به دلیل قیمت گزاف ۲۲,۷۵۰ پوندی (گران‌تر از سوبارو ایمپرزا WRX و نزدیک به لوتوس الیز) جنجال‌ساز شد و فروش بسیار کمی داشت.

فورد اکسکرشن (۱۹۹۹)

با طول ۵۷۵۸ میلی‌متر و وزن تقریبی ۴ تُن، این خودرو یکی از بزرگترین، سنگین‌ترین و کم‌مصرف‌ترین شاسی‌بلندهای تاریخ است. این ابعاد عظیم، نگرانی‌های زیادی را درباره ایمنی و محیط زیست ایجاد کرد و القابی مانند فورداسوروس (Fordasaurus) به آن داده شد.

بیشتر بخوانید

• 7 تا از بهترین نسخه‌های ویژه فورد موستانگ
• بهترین شاسی بلندهای آمریکایی تاریخ؛ از فورد و کادیلاک تا شورولت و تسلا
• زیباترین خودروهای تاریخ فورد: از موستانگ تا GT افسانه‌ای
• فورد ماوریک ۲۰۲۶ پادشاه موتورترند شد؛ پیروزی پیکاپ ارزان بر غول‌های برقی

قرن ۲۱؛ از بازگشت‌های ناموفق تا نوآوری‌های جنجالی (۲۰۰۱-۲۰۲۳)

فورد فوکوس آر اس (۲۰۰۱)

این مدل به دلیل دیفرانسیل جلو بودن (بر خلاف نسخه‌های مسابقه‌ای قهرمانی رالی جهان) و مشکل «تُورک استیر» (torque steer) که به اشتباه به دیفرانسیل کوایف (Quaife) آن نسبت داده می‌شد، بحث‌برانگیز شد.

فورد تاندربرد (۲۰۰۱)

پس از احیا شدن در سال ۲۰۰۱، این مدل دو سرنشین کانورتیبل به دلیل طراحی رترو و کاهش شدید فروش پس از علاقه اولیه، تنها چهار سال بعد متوقف شد. برخی معتقدند طراحی مدرن‌تر می‌توانست موفقیت بیشتری به همراه داشته باشد.

لینکلن بلک‌وود (۲۰۰۲)

این پیکاپ لوکس بر پایه اف 150 (F-150) به دلیل عدم استقبال مشتریان، تنها یک سال در آمریکا و یک سال در مکزیک به فروش رسید و نشان داد که پیکاپ‌های لوکس بازار موفقی ندارند.

فورد فایو هاندرد (۲۰۰۴)

این سدان به دلیل طراحی محافظه‌کارانه و فاقد جذابیت عاطفی، که حتی توسط طراحان فورد نیز مورد انتقاد قرار گرفت، با شکست مواجه شد و نام تائوروس (Taurus) دوباره احیا گردید.

فورد اکواسپرت (۲۰۱۴)

این شاسی‌بلند کوچک که در برزیل توسعه یافته بود و در هند برای بازار اروپا تولید می‌شد، به دلیل کیفیت پایین سواری، هندلینگ و فضای داخلی در اروپا با انتقاد شدید و فروش ضعیفی مواجه شد، هرچند فورد بعدها آن را بهبود بخشید.

لینکلن کانتیننتال کانسپت (۲۰۱۵)

مدل مفهومی این خودرو پس از رونمایی در نمایشگاه دیترویت ۲۰۱۵، جنجالی شد؛ لوک دانکرولکه، رئیس طراحی بنتلی (Bentley)، آن را به شدت شبیه به مدل کانتیننتال شرکت خود دانست.

فورد فوکوس آر اس (۲۰۱۲)

نسل سوم این خودرو به دلیل قابلیت «دریفت مود» (Drift Mode) جنجال‌برانگیز شد و گروه‌های ایمنی در استرالیا خواستار غیرفعال‌سازی آن شدند، اما فورد از این کار امتناع کرد.

فورد جی تی (۲۰۱۵)

فورد برای جلوگیری از فروش سودجویانه (flipping) خریداران را ملزم کرد خودرو را ۲۴ ماه نگه دارند، اما عدم رعایت این شرط توسط برخی خریداران (از جمله جان سینا – John Cena) به دعاوی حقوقی منجر شد و فورد مبالغ دریافتی را به خیریه اهدا کرد.

فورد موستانگ مک-ای (۲۰۲۰)

نام کامل این خودرو به دلیل این‌که یک شاسی‌بلند تمام الکتریکی بود و نه یک کوپه/کانورتیبل اسپرت، جنجال بزرگی بین طرفداران سنتی موستانگ (Mustang) ایجاد کرد. با این حال، فورد تصمیم خود را حفظ کرد.

فورد سری F سوپر دیوتی (۲۰۲۳)

ابعاد عظیم این پیکاپ (به‌ویژه مدل F-450 Crew Cab) به دلیل نگرانی‌های ایمنی و زیست‌محیطی، در آمریکای شمالی و سایر نقاط جهان جنجال‌برانگیز شده است. این ابعاد منجر به طرح این بحث شده که شاید قوانینی برای محدود کردن وسایل نقلیه با این اندازه برای کاربران خصوصی نیاز باشد.