دهه ۱۹۸۰ میلادی را باید عصر طلایی نوآوریهای عجیب و غریب در دنیای فناوری دانست که مرز میان نبوغ و جنون را جابهجا کرد، اما نتیجه آن معرفی عجیبترین گجتهای دهه ۸۰ بود که برخی از آنها تاریخساز شدند و برخی دیگر در کنج فراموشی فرو رفتند.
دهه 1980 میلادی دورانی شگفتانگیز و پر از آزمایش برای فناوری بود؛ تراشههای کامپیوتری به اوج خود رسیده و به اندازهای ارزان شده بودند که در دستگاههای مقرونبهصرفه نیز جای میگرفتند.
در آن زمان، کسی نمیدانست چگونه باید از این فناوری قدرتمند استفاده کند و همین ابهام، زمینه را برای ظهور نوآوریهای عجیب و غریب فراهم آورد. در ادامه به ۹ مورد از این گجتهای عجیب دهه ۸۰ میپردازیم که هر یک به نوبه خود، تعریف جدیدی از کاربرد تکنولوژی ارائه دادند.
تلویزیون قابل حمل سونی واچمن (Sony Watchman)
شاید با واکمن Sony Walkman سونی، پخشکننده نوار کاست قابل حمل دهه ۸۰ که موسیقی را به تجربهای شخصی تبدیل کرد، آشنا باشید؛ اما سونی واچمن Sony Watchman، یک تلویزیون جیبی کوچک است که کمتر شناخته شده.
اولین واچمن در سال ۱۹۸۲ در ژاپن عرضه شد و برخلاف تصور، از نمایشگر LCD استفاده نمیکرد؛ بلکه یک تلویزیون CRT (لامپ اشعه کاتد) واقعی با نمایشگر دو اینچی بود. مدلهای رنگی آن در اواخر دهه ۸۰ میلادی وارد بازار شدند.
کلپر (Clapper)؛ سوییچ فعال شونده با صدا
«با یک کف روشن کن! با دو کف خاموش کن! کلپر!» این شعار یکی از مشهورترین شعارهای تبلیغاتی دهه ۸۰ بود که در سال ۱۹۸۴ به بازار معرفی شد. Clapper در ابتدا یک پریز هوشمند بود که بهجای سیگنالهای رادیویی، به صداهای بلند و با آستانه مشخص گوش میداد.
- ۱۳ گجت جالب که میتوانید با گوشی اندروید خود استفاده کنید
- اینها بدترین گجت های هوش مصنوعی ساخته شده تا به حال هستند
هدف اصلی این بود که با دو بار کف زدن، دستگاه متصل به آن را روشن یا خاموش کنید. نسل اول این محصول به دلیل حساسیت بالا به نویزهای محیطی شهرت داشت که در سال ۱۹۸۷ با عرضه «اسمارت کلپر» Smart Clapper و طراحی بهبودیافته، این مشکل برطرف شد.
نینتندو پاور گلاو (Nintendo Power Glove)
پاور گلاو Power Glove نینتندو که در سال ۱۹۸۹ عرضه شد، یک گجت مرتبط با دهه ۸۰ میلادی است. این دستکش توسط شرکت متل Mattel در آمریکا تولید میشد و قرار بود شکل اولیهای از کنترل حرکتی را ارائه دهد، اما هرگز نتوانست عملکرد خوبی به عنوان یک کنترلر بازی داشته باشد.
این گجت در نهایت به عنوان یک نوآوری جذاب و نه یک کنترلر کاربردی شناخته شد و یک محصول موفق نینتندو بهحساب نمیآمد.
رباتهای رادیو شک (Radio Shack robots)
در دهه ۱۹۸۰، شرکت رادیو شک Radio Shack با عرضه اسباببازیهای پیشرفته و گجتهای فناوری، رباتهای خانگی را به عموم مردم معرفی کرد.
سه ربات اصلی این دوره شامل آرماترون Armatron، یک بازوی رباتیک مکانیکی بدون تراشههای هوشمند؛ رابی سینیور Robie Sr.، که قابلیت ضبط دستورات حرکتی روی نوار کاست را داشت؛ و رابی جونیور Robie Jr.، نسخهای پیشرفتهتر با کنترل از راه دور اولتراسونیک و حالت دنبالکننده بودند. رابی جونیور حتی دارای عبارات از پیش ضبط شده و حسگر ضربه برای مسیریابی خودکار بود.
وکترکس (Vectrex)
کنسول بازی Vectrex، یک سال قبل از «بحران بازیهای ویدیویی سال ۱۹۸۳» Video Game Crash of 1983 عرضه شد و یکی از عجیبترین کنسولهای تاریخ است. برخلاف سایر کنسولهای خانگی مانند آتاری ۲۶۰۰ Atari 2600، وکترکس با یک نمایشگر داخلی عرضه میشد که به صورت عمودی قرار گرفته بود.
مهمترین تفاوت آن، استفاده از گرافیک وکتور به جای گرافیک رستر بود که در آن زمان، تصویری تیز و نئونمانند ایجاد میکرد. این کنسول برای نمایش رنگ، به فیلترهای پلاستیکی نیاز داشت.
فیشر-پرایس پیاِکساِل-۲۰۰۰ (Fisher-Price PXL-2000)
دوربین فیلمبرداری اسباببازی Fisher-Price PXL-2000 که تنها از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ در دسترس بود، یک شکست تجاری اما یک دستاورد فنی محسوب میشود. این گجت با هدف ساخت یک دوربین فیلمبرداری ارزانقیمت برای کودکان طراحی شد، در حالی که در دهه ۸۰ دوربینهای ویدیویی فقط برای خانوادههای طبقه متوسط به بالا قابل خرید بودند.
نوآوری اصلی PXL-2000 استفاده از نوارهای کاست صوتی معمولی برای ضبط ویدیوی سیاهوسفید و با رزولوشن پایین بود که در هر طرف نوار، حدود چهار دقیقه فیلم را ذخیره میکرد. با این حال، مصرف انرژی بسیار بالای آن (شش باتری قلمی AA فقط هفت دقیقه شارژ میداد) به شکستش انجامید.
کیتار یاماها SHS-10 (Yamaha SHS-10 Keytar)
دهه ۱۹۸۰ عصر طلایی سینتیسایزرها و موسیقی الکترونیک بود و سازهای کیبورد روی صحنه اجراهای پاپ و آلترناتیو رایج شدند. یاماها Yamaha با مدل SHS-10 که در سال ۱۹۸۷ عرضه شد، کیبورد و گیتار را ترکیب کرد و کیتار (Keytar) را ساخت.
این ساز سبکوزن (حدود ۱.۱ کیلوگرم) به نوازندگان کیبورد امکان میداد که مانند گیتاریستها روی صحنه حرکت کنند. هنرمندانی مانند دِوو Devo و پرینس Prince از این کیتارها استفاده میکردند.
سینکلر C5 (Sinclair C5)
سینکلر C5 Sinclair C5، یک خودروی الکتریکی (EV) سهچرخ و تکنفره بود که در سال ۱۹۸۵ توسط سِر کلایو سینکلر Sir Clive Sinclair، مخترع بریتانیایی و پیشگام کامپیوترهای شخصی، عرضه شد. این وسیله نقلیه الکتریکی، که شبیه به یک اسکوتر فضایی دهه ۸۰ به نظر میرسید، از نظر طراحی زیبا بود، اما مشکلات زیادی داشت.
ارتفاع کم آن از سطح زمین باعث میشد رانندگان خودروها به سختی آن را ببینند و قدرت و برد حرکتی بسیار محدودی داشت. فناوری باتری در آن زمان هنوز برای چنین کاربردهایی آماده نبود.
سگاسکوپ سهبعدی (SegaScope 3-D)
فناوری سهبعدی در طول دههها بارها ظاهر شده و از بین رفته است. در دهه ۸۰ میلادی، سگا Sega با سیستم هشت بیتی مستر سیستم Master System خود، تلاش کرد تا بازیهای ویدیویی سهبعدی را ارائه دهد.
این شرکت مجموعه عینکی با شاتر فعال به نام SegaScope 3-D را معرفی کرد. تنها هشت بازی محدود با این عینکها کار میکردند و این پروژه بیشتر یک آزمایش بود تا یک محصول اصلی. با وجود عدم موفقیت گسترده، این گجت یک نوآوری بسیار آیندهنگرانه محسوب میشد.
0 نظرات